circlepoioieimaste-clear

 

katalogos-button

 

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ"

03 Pn Mai Ioun 17 exo 1ccc

Γίνετε συνδρομητής στο

διμηνιαίο περιοδικό ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ

το οποίο περιέχει: πλούσια

αρθρογραφία,παιδική στήλη,

ιστορίες, ποιήματα και ύμνους,εδάφια

και μελέτη της Αγίας Γραφής,

ενθάρρυνση για κάθε πιστό.

στείλτε τα στοιχεία σας στο

 [email protected]

youtube-logo-223

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΑΝ ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ 

N E O

anagennisiexo2

ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ: 

Το θέμα των θεμάτων

Το γεγονός των γεγονότων

Το θαύμα των θαυμάτων

για παραγγελίες πατήστε εδώ

Exo-Xero-Pistepsa-m

Exo-Koinonia-m

 

παραγγελίες εδώ

 

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ

eik-psari-sto-xwma

"Το Ψάρι στο Χώμα"

ένα μυθιστόρημα των

πρώτων Χριστιανών

 

Exo-Promessa-m

"Προμέσσα"

Μια ιστορία για τους τελευταίους

καιρούς πάνω στη γη.

ΚΑΤΑΛΛΗΛΑ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΗΛΙΚΙΕΣ

Μην τα χάσετε!

 

H ΚΡΙΣΗ ΠΟΥ ΒΙΩΝΟΥΜΕ

Exo-Krisi-m

Από πού ξεκίνησαν όλα;

Και πού οδηγούν;

Ένα φταίξιμο ζητεί παραλήπτη. 

Υπάρχει λύση;

παραγγελίες εδώ

BESTSELLERS

 

exo-thaumasia-zoi-agiasmou

exo-thaumasia-zoi-proseuxis

exo-oikogeneia

Exo-Kathe-Mera-m

 

ΟΙ ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ ΜΑΣ

- Προσφέρουμε ΔΩΡΕΑΝ

την Καινή Διαθήκη στην

Δημοτική γλώσσα αν μας την

ζητήσετε με γράμμα σας

στη διεύθυνση των Πνευματικων

Εκδόσεων ή με email σας.


– Ζητήστε μας ΔΩΡΕΑΝ

δείγματα των εκδόσεών μας

και αναλυτικούς καταλόγους.


– Διαθέτουμε μεγάλη ποικιλία

από CD με ομιλίες πάνω σε

πνευματικά ζητήματα και εις

βάθος μελέτη του Λόγου του

Θεού. Αναζητήστε τους

online καταλόγους μας και

στείλτε μας παραγγελίες στην

διεύθυνση των Πνευματικών

Εκδόσεων ή με email σας.

output Ya23YS

 

nail-crownΜεγάλη σύγχυση επικρατεί γύρω από την πραγματική φύση, το πραγματικό νόημα της προσφοράς του Ιησού Χριστού στον αμαρτωλό κόσμο μας, ή πιο εστιασμένα, στον αμαρτωλό άνθρωπο.

Ακούγονται πολλά, διάφορα. Δεν θα ’πρεπε. Γιατί πολλά; Μήπως δεν είναι ξεκάθαρος ο Λόγος του Θεού; Μήπως δεν είναι κατανοητά τα όσα περιέχει, μήπως δεν μας δόθηκε, δεν μας αποκαλύφθηκε το μυστήριο της αγάπης του Θεού Πατέρα;

Υπάρχει μια λέξη, που είναι πράγματι τρομερή. Ψέμα. Αγαπούν οι άνθρωποι το ψέμα. Βολεύονται στο ψέμα. Εφησυχάζουν και αποκοιμιούνται. Δεν τους αρέσει η αλήθεια που σώζει, που λυτρώνει και φωτίζει. Τους ενοχλεί. Ψάχνουν λοιπόν για το ψέμα και μόλις το βρουν, κουρνιάζουν σ’ αυτό και αντιδρούν τόσο βίαια όταν φανερώνεται η αλήθεια. Χειρίζονται με ασέβεια την αποκάλυψη του Θεού, το νόμο της αγάπης Του, της χάρης Του, ενώ είναι όλα δοσμένα με απλότητα και γνησιότητα αγάπης.

1. Η αμαρτία τού να ζεις για τον εαυτό σου

Ίσως αυτό που τονίζεται περισσότερο και συχνότερα είναι η αγάπη. Η αγάπη του Θεού για τον αμαρτωλό.
Δεν είναι παράδοξο, αφού η αγάπη είναι ένας κόσμος ολόκληρος και μάλιστα η αγάπη στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού είναι ένας ασύλληπτος κόσμος μυστηρίου, είναι ένα θαύμα. Όμως εδώ ακριβώς βρίσκεται και το πολύ σοβαρό και κρίσιμο σημείο. Να μείνει αυτή η αγάπη άκαρπη στην περίπτωσή μας, να μη λειτουργήσει, να μη φέρει το ποθητό αποτέλεσμα της λύτρωσης, της σωτηρίας της ψυχής από τον αιώνιο θάνατο. Να μην ωφεληθούμε εμείς οι ίδιοι από το θαύμα, να μη γίνει ποτέ δικό μας.


Ναι, αποκαλύπτει ο Λόγος του Θεού τόσο συγκινητικά:
Διότι έτσι αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον Υιό του τον μονογενή…
Όμως δεν σταματάει εδώ, όπως σταματάμε συνήθως εμείς. Η συνέχεια είναι:
για να μη χαθεί καθένας ο οποίος πιστεύει σ’ αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή (Ιωάννης 3:16).
Ναι, εκείνο το «για να» του Λόγου του Θεού είναι το μεγάλο μυστικό, το πιο ευαίσθητο σημείο ίσως της αγάπης του Θεού δια του Ιησού Χριστού.
Εδώ, σ’ αυτό το σημείο θα πρέπει να λειτούργησε πολλή κακία και μαεστρία πλάνης. Όχι βέβαια ανεξάρτητη από τη δική μας πονηρή καρδιά, αλλά πάντα σε συνδυασμό. Τις συνέπειες τις θερίζουμε και τις βλέπουμε όλοι καθημερινά.
Γιατί πέθανε ο Ιησούς στο σταυρό;

Γιατί τα καρφιά, το αίμα;
Γιατί η ανάσταση, το άδειο μνήμα;
Γιατί ο ερχομός, ο αγιασμός, η ζωή της υπακοής;
Γιατί η αγάπη Του, γιατί η προσφορά στον αμαρτωλό;
Μία η απάντηση του Λόγου του Θεού, πραγματικό κλειδί που ξεκλειδώνει και ερμηνεύει το μυστήριο της...

αγάπης του Θεού.

…και πέθανε για χάρη όλων, ώστε αυτοί που ζουν, να μη ζουν πλέον για τον εαυτό τους, αλλά γι’ αυτόν που πέθανε και αναστήθηκε για χάρη τους. (Β΄ Κορινθίους, 5:15).


Όλο το Ευαγγέλιο βρίσκεται μέσα σ’ αυτό το εδάφιο.
Όλο το Ευαγγέλιο φωτίζεται με αυτό το εδάφιο.
Όλα τα μυστικά ερμηνείας της προσφοράς της αγάπης του Θεού βρίσκονται μέσα σ’ αυτό το εδάφιο.
Και δεν καταλάβαμε τίποτα ακόμα από τον Ιησού Χριστό, αν δεν καταλάβαμε τούτο το εδάφιο.
Μ’ αυτό το φως αρχίζουν σιγά-σιγά να φωτίζονται τόσα πολλά μέσα μας, γύρω μας.
Αμαρτία είναι να ζεις για τον εαυτό σου.
Σάρκα είναι να ζεις για το θέλημά σου, να προκρίνεις τις επιθυμίες σου.
Θάνατος είναι να αγνοήσεις τον Θεό, να παραγκωνίσεις τον νόμο Του, την αγάπη Του, για να κάνεις το δικό σου, για να ικανοποιηθείς, να προβληθείς, να ευχαριστηθείς.
Μ’ αυτό το πνεύμα, λύτρωση είναι να μη ζεις πλέον για τον εαυτό σου, αλλά να ζεις για τον Ιησού, μέσα στον Ιησού, δια του Ιησού και να ομολογείς όπως ο απόστολος Παύλος «δεν ζω πλέον εγώ, ζει μέσα μου ο Χριστός» (Γαλάτες 2:20).
Μιλούν πολλοί για τη συγχώρηση των αμαρτιών μας. Η συγχώρηση δια του αίματος του Ιησού Χριστού. Αν σταματήσουμε εδώ και βάλουμε τελεία, είναι μάλλον τρέλα. Θα μείνουμε χωρίς... θα μείνουμε έξω... δεν πήραμε τίποτα.
«Για να μη ζουν πλέον για τους εαυτούς τους οι ζωντανοί.» Αυτό είναι το μήνυμα της συγχώρησης των αμαρτιών μας, αυτό είναι το κέντρο της θυσίας του σταυρού. Βγάλε αυτό στην άκρη και δεν έμεινε τίποτα. Κάποια συναισθήματα, κάποιες υποχρεώσεις, κάποια λόγια θαυμαστά χωρίς δύναμη, χωρίς καρπό, χωρίς ζωή.


Είναι τόσο απλό το μήνυμα αυτής της αλήθειας. Εάν συνεχίσουμε να ζούμε για τον εαυτό μας, τις επιθυμίες μας δηλαδή, τους στόχους μας, τα όνειρά μας, τις αγάπες μας, τα είδωλά μας, δε μας ωφέλησε ο Χριστός, δε μας ωφέλησε το αίμα το χυμένο του Ιησού, δε μας άγγιξε η αγάπη, δε λειτουργεί πάνω μας, στην περίπτωσή μας ο Ιησούς Χριστός.
Ζούμε για τον εαυτό μας, δικαίωμα του καθενός, όμως αυτή η ζωή είναι πορεία θανάτου.

Επειδή, αν ζείτε σύμφωνα με τη σάρκα, πρόκειται να πεθάνετε. (Ρωμαίους 8: 13)


Εδώ κρύβεται κάτι πολύ σημαντικό. Αρκετοί χριστιανοί, όχι μόνο ζούσαν και ζουν για τον εαυτό τους, αλλά θέλουν τον Ιησού Χριστό στην πορεία τους για τον εαυτό τους. Να είναι Αυτός ο βοηθός τους, ο σύμβουλός τους, να δίνει ο Ιησούς λύσεις στα δύσκολα της ζωής, να τους πραγματοποιεί τα όνειρά τους, να τους βολεύει για να περνάνε καλά. Με αυτούς τους στόχους πηγαίνουν στον Ιησού και αυτά ελπίζουν να πάρουν από Κείνον. Και πολύ γρήγορα απογοητεύονται. Δεν πραγματοποιούνται τα όνειρά τους, δεν λειτουργεί ο Ιησούς στην περίπτωσή τους, δεν φέρνει καρπό και αποτέλεσμα καινούργιας ζωής μέσα τους.
Και τούτο επειδή πέθανε και αναστήθηκε, όχι για να περνάμε εμείς καλά εδώ κάτω, αλλά για να μη ζούμε πια για τους εαυτούς μας οι ζωντανοί. Για να πεθάνουμε κι εμείς δηλαδή ως προς τον κόσμο, ως προς τον εαυτό μας, και να ζούμε πλέον απελευθερωμένοι και λυτρωμένοι από τα δικά μας, για τον ζωντανό Κύριό μας.


Επειδή, αν έχουμε γίνει σύμφυτοι μαζί του ως προς την ομοιότητα του θανάτου του, κατά συνέπεια θα είμαστε και ως προς την ομοιότητα της ανάστασης. (Ρωμαίους 6:5)


Αυτή είναι η σειρά των πραγμάτων, έτσι λειτουργούν.
Η σοβαρότητα της αλήθειας αυτής του Λόγου του Θεού φαίνεται πόσο μεγάλη είναι, αν αναλογιστεί κανείς πόσο πολλοί είναι ανάμεσά μας που πιστεύουν, αλλά δεν απολαμβάνουν δικό τους τον Ιησού. Ενώ μιλούν για τη σωτηρία οι ίδιοι είναι αλύτρωτοι, ενώ μιλούν για το αίμα του Ιησού, οι ίδιοι δεν πήραν, δεν έχουν ζωή. Έμειναν στην αγάπη, στη λατρεία της σάρκας, πρόκριναν τις επιθυμίες, τον εαυτό τους.
Ο ουρανός απάντησε, ο ουρανός «έδωσε». Ο Ιησούς Χριστός μάς χαρίστηκε για να πάψουμε να ζούμε για τον εαυτό μας. Ο απόστολος Παύλος το απέκτησε αυτό το θαύμα. «Δεν ζω πλέον εγώ», ομολογεί.
Τούτο το θαύμα είναι η βάση, το θεμέλιο της λυτρωμένης ζωής, της πνευματικής ζωής και περνάει μέσα από τη συνειδητή και γνήσια καταδίκη και αποστροφή του εαυτού μας, για να κερδίσουμε, να αποκτήσουμε τον Ιησού Χριστό.


2. Για να έχουν ζωή


Η Αγία Γραφή χωρίζεται ή μπορεί να χωριστεί σε δύο μέρη.
Το ένα είναι ιστορικές αλήθειες και πραγματικότητες, που ο Θεός αποκαλύπτει στα δημιουργήματά Του, και μέσα από αυτές γνωρίζεται σ’ αυτά.
Το άλλο είναι η ζωή, που ο Χριστός έζησε, και που, τώρα, δια του Πνεύματός Του, μεταφυτεύει και αναπαράγει μέσα στη δική μας τη ζωή.
Όταν κάποιος μετανοεί και επιστρέφει, πιστεύοντας στον Χριστό, παίρνει και τα δύο στοιχεία.
Αλίμονο αν σταθεί μόνο στο ένα. Αλίμονο αν περιοριστεί μόνο μέσα στη διανοητική παραδοχή κάποιων ιστορικών στοιχείων ή πνευματικών θέσεων και αποκαλύψεων. Αλίμονο αν παραδεχτεί κάποιες πραγματικότητες, που είναι αυταπόδεικτες και δεν προχωρήσει στο ουσιαστικό μέρος που είναι η ζωή.
«Τα λόγια που εγώ σας μιλάω, είναι πνεύμα και είναι ζωή» (Ιωάννης 6:63). Ο Χριστός δεν ήρθε στον κόσμο για να μας λύσει τις απορίες για τη δημιουργία του σύμπαντος, αλλά για να έχουμε ζωή.
Εάν δεν φτάσουμε στη ζωή και δεν πάρουμε, και δεν έχουμε και δεν ζούμε τη ζωή, φοβάμαι, πως κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας. Δεν πήραμε τίποτα. Ένα διανοητικό κέλυφος παραδοχής κάποιων σωστών βιβλικών θέσεων δεν είναι σωτηρία.


Εγώ ήρθα για να έχουν ζωή, και να την έχουν με αφθονία. (Ιωάννης 10:10)

Και η ζωή είναι στο Πνεύμα του Θεού, που χορηγεί ο δοξασμένος Χριστός. Και η ζωή είναι ένα πραγματικό γεγονός, που το ξέρουμε γιατί το ζούμε ή δεν το έχουμε καθόλου.
Η ζωή αποκαλύπτεται, και δεν κρύβεται, και φαίνεται.
Διαφορετικά, δεν έχουμε απολύτως τίποτα, γιατί οι παραδοχές δεν αλλάζουν τη ζωή μας, παρά μόνο η ζωντανή παρουσία του Χριστού δια του Πνεύματος στη ζωή μας.
Και είναι μια ζωή που πλημμυρίζει από χαρά και αγαλλίαση την ψυχή μας. Μια πραγματική ζωή. Η μόνη άξια του ονόματός της ζωή.


3. Εσείς ζείτε;


Πάντα θαύμαζα, ίσως και ζήλευα κάπως, τους έξυπνους ανθρώπους.
Έξυπνες κουβέντες, έξυπνες κινήσεις, έξυπνες παρατηρήσεις, όλα αυτά μαζί πάνε. Λένε πως θαυμάζεις και κάποτε ζηλεύεις αυτό που εσύ δεν έχεις, ας είναι.
Είχα ανοίξει τυχαία το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου κι έπεσα πάνω σε μια συνέντευξη. Η συζήτηση του δημοσιογράφου ήταν για κάποια εξέγερση νέων, φοιτητών, με κάποιον από τους πρωτεργάτες, για διεκδικήσεις τους πολιτικές και άλλες, όπως γίνεται συνήθως. Ο «ήρωας», μεγάλος τώρα, ώριμος οικογενειάρχης, έδειχνε να ’χει μετανιώσει για τις «τρέλες», τους «παλικαρισμούς» του παρελθόντος. Και τότε ήταν που άκουσα μια τόσο έξυπνη και σωστή ερώτηση, που με καθήλωσε και μ’ έκανε να μονολογήσω. Έλεγε ο μετανιωμένος «... όσο σκέφτομαι πως μπορεί να ’δινα τη ζωή μου, να ’μουνα νεκρός, να μη ζούσα για κείνες τις τρέλες...» και τον έκοψε ο δημοσιογράφος: «Τώρα ζείτε;»
Ω, έμεινα άφωνος. Τι πράγμα αληθινό και εύστοχο ήταν αυτή η ερώτηση, πού τη βρήκε ο δημοσιογράφος; Τι βάθος έχει, τι πολλά μηνύματα... Εσείς ζείτε... τώρα λογαριάζετε τον εαυτό σας ζωντανό; Αυτό που έχετε στα χέρια σας το λέτε ζωή;
Από δω και πέρα κλείνει το ραδιόφωνο και ανοίγει η καρδιά. Το δικό της στρατί με τα δικά της περίεργα λόγια.
Νομίζεις ότι ζεις. Όπως όλοι. Κουνάς χέρια, πόδια, αναπνέεις, ονειρεύεσαι, πιάνεις κάποιους στόχους, κάνεις μπίζνες, θαυμάζεις στον καθρέφτη τον εαυτό σου. Και μέσα σ’ όλα αυτά λες ζω, είμαι ζωντανός. Δεν προβληματίζεσαι καν πάνω στο θέμα αυτό. Κοιτάς γύρω σου, βλέπεις κίνηση, ακούς θόρυβο, νιώθεις εξέλιξη, πορεία.
Το λες ζωή κι αυτό και σταματάς, δεν χρειάζεται παραπέρα σκέψη.
Πάντα είναι δύσκολη η ώρα, το γνωρίζω καλά, όταν αναγκαζόμαστε να αναθεωρήσουμε αυτά που παραλάβαμε και βολευτήκαμε μαζί τους, αφού δεν μας προβληματίζουν άμεσα και δεν μας ενοχλούν.
Κι όμως, πρέπει να το πούμε.
Αν μείνεις στις πιο πάνω περιγραφές, μπορώ να το βεβαιώσω με σιγουριά. Δεν είναι ζωή αυτό, είναι θάνατος. Τι κι αν κουνάς χέρια πόδια, τι κι αν χαζεύεις τις εφημερίδες στο περίπτερο; Κοίταξε τον παππού στο πάρκο που παίζει με την εγγονούλα του. Πού πάει αυτός, πού θα είναι σε λίγες μέρες, ξέρεις;
Θάνατος πάνω μας, θάνατος μέσα μας, θάνατος γύρω μας.
Όλοι το ίδιο είμαστε. Και η εγγονούλα με το ροζ φουστανάκι και τα άσπρα καλτσάκια. Κι αυτή θάνατο έχει μέσα της και θα ακολουθήσει τον παππού της, αν μείνει όπως είναι.
Ο μεγάλος Πασκάλ κάπου λέει: «Η γέννηση στο μαιευτήριο είναι το πρώτο βήμα θανάτου, για ν’ ακολουθήσουν και τα υπόλοιπα, αργά αλλά σίγουρα, με μόνη κατάληξη του ανθρώπου το θάνατο».
Του ανθρώπου, τονίζει. Σωστή διάκριση. Όσοι έμειναν με την πρώτη, φυσική τους γέννηση, έμειναν άνθρωποι φυσικοί, αμαρτωλοί, αρνητές της αγάπης και του νόμου του Θεού, έμειναν στο θάνατο. «Νικόδημε», του εξήγησε ο Κύριός μας, «εκείνο που έχει γεννηθεί από τη σάρκα είναι σάρκα» (Ιωάννης 3:6). Και σάρκα θα πει θάνατος, επειδή «όλοι αμάρτησαν και υστερούνται της δόξης του Θεού» (Ρωμαίους 3:23).
Αυτό το «υστερούνται» ήρθε να γιατρέψει ο αληθινός Ιησούς Χριστός της Βίβλου. Θα αφήσω όλα τα ονόματά Του και τους τίτλους Του απέξω. Μάλλον δε μου λένε πολλά και θα κρατήσω μόνο ένα, που τα κλείνει όλα μέσα του. Η ζωή, η αιώνια ζωή. Πάντα μαζί πηγαίνουν αυτά. Ζωή δεν υπάρχει, αν δεν είναι αιώνια.
Το όνομά Του, ο τίτλος Του, «η ζωή μας».
Μόνο Αυτός έχει ζωή και ο άνθρωπος αποκτάει ζωή δια Αυτού, όταν Τον δεχτεί, όταν Τον αποκτήσει, όταν γίνει δικός Του και μείνει δικός Του.
Άρα ζωή δεν είναι μια λειτουργία βιολογική, ούτε τίτλος που μοιράζεται. Ζωή είναι ένα πρόσωπο. Ο ζωντανός Ιησούς Χριστός μέσα μας. Ο «εν ημίν Ιησούς Χριστός».
Άλλωστε αυτό είναι και το μοναδικό μήνυμα του Λόγου του Θεού στον αμαρτωλό άνθρωπο.

Ο Θεός έδωσε σε μας αιώνια ζωή, κι αυτή η ζωή είναι μέσα στον Υιό του.
Εκείνος που έχει τον Υιό, έχει τη ζωή• εκείνος που δεν έχει τον Υιό τού Θεού, τη ζωή δεν έχει. (Α΄ Ιωάννου 5:11-12)


Και έρχεται ξανά το έξυπνο, το διαπεραστικό ερώτημα: «Εσείς ζείτε;» Δηλαδή, εσείς έχετε; Εσείς πήρατε, εσείς αποκτήσατε τον ζωντανό Ιησού Χριστό; Τον νιώθετε να μορφώνεται μέσα σας, να κατοικεί στην καρδιά σας, να σας διοικεί, να ελέγχει την ύπαρξή σας ολόκληρη;
Εδώ υπάρχει μια σοβαρή διάκριση. Άλλο γνωρίζω, άλλο αποδέχομαι, ασπάζομαι, άλλο ευχαριστιέμαι ν’ ακούω και άλλο, τελείως άλλο, το «έχω» του Λόγου του Θεού.
Ίσως δε χρειάζεται να πούμε περισσότερα. Όμορφες, εύστοχες πινελιές αλήθειας του Πνεύματος του Θεού, τα λένε όλα:


Μονάχα με ψωμί δεν θα ζήσει ο άνθρωπος. (Ματθαίος 4:4)

climber


Αυτό που συντηρούμε, δηλαδή, με τη φυσική τροφή, δεν είναι ζωή. Ο Λόγος του Θεού είναι η τροφή του αναγεννημένου, του αιώνια ζωντανού ανθρώπου.


Σάρκα και αίμα δεν μπορούν να κληρονομήσουν τη βασιλεία τού Θεού. (Α΄ Κορινθίους 15:50).

Δηλαδή, αν έμεινες «σάρκα και αίμα», φυσικός άνθρωπος, έστω κι αν μπαινοβγαίνεις σε κάποια εκκλησία κι αν ακούς κι αν συμφωνείς, δεν κέρδισες τίποτα. Δε ζεις, είσαι στο θάνατο. Τον εαυτό σου απατάς, λέει ο Λόγος του Θεού. Και είναι τραγικό.


4. Ζωή θανάτου και αιώνια ζωή


Νομίζω πως τα είπαμε όλα. Μένει μόνο να αντιγράψω μια όμορφη παρατήρηση που συνάντησα στη μελέτη μου. «Υπάρχει ζωή θανάτου και αιώνια ζωή».
Ζωή θανάτου είναι να ζεις την κάθε μέρα για τον εαυτό σου, με μοναδικό σύμβουλο τις επιθυμίες και τις ανάγκες σου. Είναι μια ζωή θανάτου αυτή, γιατί δεν μπορεί ποτέ να φέρει πλήρωση, ούτε ικανοποίηση. Είναι μια ύπαρξη που σκοτώνει κάθε μέρα, όλο και πιο κοντά στο τέλος, όλο και πιο κοντά στη στιγμή που μια μέρα θα κοιτάξουμε τη ζωή μας προς τα πίσω και θα συνειδητοποιήσουμε πως δεν κρατάμε στα χέρια μας τίποτα.
«Κατάφερα να κάνω παιδιά, να βγάλω λεφτά, έχω τώρα να απολαμβάνω τους κόπους των χεριών μου, τους φίλους μου, τα εγγόνια μου…» Τίποτα από αυτά δεν μπορεί να γεμίσει την ψυχή του ανθρώπου. Και τίποτα από αυτά, τελικά, δεν έχει αρκετή αξία ώστε να πεις ότι έζησες μια ολόκληρη ζωή για χάρη τους. Για τον εαυτό σου.
Και από την άλλη μεριά η αιώνια ζωή. Η καθημερινή πορεία προς την αιωνιότητα. Αιώνια ζωή είναι η ταύτισή μας με τον Ιησού, η κατάκτησή μας από τον Ιησού, η σύνδεσή μας η ζωντανή με τον Ιησού. Και αυτή η αιώνια ζωή αρχίζει από τώρα, από δω κάτω, όπως και ο θάνατος αρχίζει από τώρα, για να συνεχίσει με αιώνιες προεκτάσεις κρίσης μακριά από τον Θεό.
Ό,τι δεν είναι Χριστός, είναι αμαρτία.
Ό,τι δεν είναι Χριστός, είναι θάνατος.
Μένει μόνο να ξαναρωτήσουμε σοβαρά και γνήσια μετά από όλα αυτά, «εσείς ζείτε;» Και να ρωτηθούμε όλοι μας ειλικρινά.
.