circlepoioieimaste-clear

 

katalogos-button

 

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ"

03 Pn Mai Ioun 17 exo 1ccc

Γίνετε συνδρομητής στο

διμηνιαίο περιοδικό ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ

το οποίο περιέχει: πλούσια

αρθρογραφία,παιδική στήλη,

ιστορίες, ποιήματα και ύμνους,εδάφια

και μελέτη της Αγίας Γραφής,

ενθάρρυνση για κάθε πιστό.

στείλτε τα στοιχεία σας στο

 [email protected]

youtube-logo-223

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΑΝ ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ 

N E O

anagennisiexo2

ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ: 

Το θέμα των θεμάτων

Το γεγονός των γεγονότων

Το θαύμα των θαυμάτων

για παραγγελίες πατήστε εδώ

Exo-Xero-Pistepsa-m

Exo-Koinonia-m

 

παραγγελίες εδώ

 

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ

eik-psari-sto-xwma

"Το Ψάρι στο Χώμα"

ένα μυθιστόρημα των

πρώτων Χριστιανών

 

Exo-Promessa-m

"Προμέσσα"

Μια ιστορία για τους τελευταίους

καιρούς πάνω στη γη.

ΚΑΤΑΛΛΗΛΑ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΗΛΙΚΙΕΣ

Μην τα χάσετε!

 

H ΚΡΙΣΗ ΠΟΥ ΒΙΩΝΟΥΜΕ

Exo-Krisi-m

Από πού ξεκίνησαν όλα;

Και πού οδηγούν;

Ένα φταίξιμο ζητεί παραλήπτη. 

Υπάρχει λύση;

παραγγελίες εδώ

BESTSELLERS

 

exo-thaumasia-zoi-agiasmou

exo-thaumasia-zoi-proseuxis

exo-oikogeneia

Exo-Kathe-Mera-m

 

ΟΙ ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ ΜΑΣ

- Προσφέρουμε ΔΩΡΕΑΝ

την Καινή Διαθήκη στην

Δημοτική γλώσσα αν μας την

ζητήσετε με γράμμα σας

στη διεύθυνση των Πνευματικων

Εκδόσεων ή με email σας.


– Ζητήστε μας ΔΩΡΕΑΝ

δείγματα των εκδόσεών μας

και αναλυτικούς καταλόγους.


– Διαθέτουμε μεγάλη ποικιλία

από CD με ομιλίες πάνω σε

πνευματικά ζητήματα και εις

βάθος μελέτη του Λόγου του

Θεού. Αναζητήστε τους

online καταλόγους μας και

στείλτε μας παραγγελίες στην

διεύθυνση των Πνευματικών

Εκδόσεων ή με email σας.

output Ya23YS

       

 

 

Ξαναγυρίζοντας στο χθες...

 

Η Λυκούργου, σε σχήμα κεφαλαίου Λάμδα. Στην κορυφή ο άμβωνας. Απoκάτω, το Τραπέζι του Δείπνου. Άμβωνας και τραπέζι, δουλειά λεπτή, στοργής, ευαισθησίας, του Γιάννη Παπουτσάκη. Όπου Εκκλησία και άμβωνας, δώρο καρδιάς του Γιάννη. Σκύβεις το κεφάλι. Δακρύζεις. Γιατί δακρύζεις; Ας αλλάξουμε κουβέντα. Για το λάμδα το κεφαλαίο δε λέγαμε;

 

rain-coffee-photography-water-drops-macro-seeds-dew-u5194-fr

Τις Πέμπτες λοιπόν, η συμμελέτη των νέων. Δεν είχε πρόγραμμα. Τούτη τη βδομάδα εσύ, την άλλη εκείνος. Σεβασμός; Εκτίμηση; Αναγνώριση; Εκείνο το «προλαμβάνοντες»; Δεν ξέρω. Τότε δεν ξέραμε, σήμερα θα μάθω; Το ξεκίνημα με πολλούς ύμνους. Δηλαδή, πολλή ώρα. Γιατί το υμνικό ρεπερτόριο -κύρια σε σύγκριση με το ογκώδες σημερινό- ήταν από φτωχό μέχρι περιορισμένο. Κάποιοι ύμνοι του Άγγελου Δαμασκηνίδη όπως «Εμπρός παιδιά», «Κουραστήκαμε πια να κοιμόμαστε» και βέβαια το από τις κατοχικές κατασκηνώσεις «Πάντα θα μένει στο νου ζωηρή». Ο Χρήστος Φραγκόπουλος έκανε κάποιες δειλές -τόσο επιτυχημένες- στιχουργικές προσπάθειες και βέβαια οι ύμνοι του υμνολογίου. Διαλέγαμε τους πιο αλλέγρους. Ε! Και πώς να γίνει. Ψάλλαμε ωραία!

Και μετά προσευχή. Αρκετή. Πολλή. Την εισήγηση την κράταγε ένας. Άφηνε περιθώρια για άλλες πρόσθετες -πάντα πάνω στο θέμα- σκέψεις. Υπήρχε συναίσθηση ιερότητας χώρου. Η ώρα ήταν άγια. Ε, τέλος πάντων... Η αίθουσα; Γε-μά-τη. Άρχιζε, ας πούμε στις 8 το βράδυ; Από τις έξι ήμαστε εκεί. Πάντα έχεις κάτι να πεις. Να κάμεις. Πάντα έχεις περιθώρια για προσευχή. Και το περίεργο; Αν είναι περίεργο. Ένα μέγα -μεγάλο ποσοστό ακροατηρίου, όχι μόνο νέοι. Συνήθως ο Καρούμπας. Ο Μάνος Παπαδαντωνάκης. Ο Σταμπολίτης. Ένας ψηλός κύριος, πάντα με το παπιγιόν του -θαρρώ Γενικός Διευθυντής σε κάποιο Υπουργείο. Έφερνε και την κορούλα του. Νεαρούλα. Την Εύα. Ο Βασίλης ο Βερέτσος το ’σκαγε από κάποιο Συμβούλιο στο Υπουργείο Εξωτερικών. Θα μου πεις, τι άκουγαν. Ποιους άκουγαν. Τι να απαντήσω. Έχουν, όλοι τούτοι οι μεγάλοι, φύγει. Μπορείς να τους ρωτήσεις ελεύθερα...

Τι ώρα τελειώναμε. Δεν τελειώναμε. Έχανε την υπομονή του ο Ιωσήφ. Έπρεπε να κοιμηθεί ο Τάσος ο Χατζηαργυρός στο μικρό δωματιάκι, αριστερά καθώς

μπαίναμε. Τσακισμένος ο άνθρωπος, καθηγητής σε ιδιωτικά σχολεία.

Κατεβαίναμε αθόρυβα. Η μητέρα Φαφαλιού με τη μικρή Βιργινία. Με τα γυαλιά. Η Μπέμπα. Η Φρόσω σούρνωντας το Γιάννη, παιδόπουλο να πεις, τραβούσε κάτω από του Μακρυγιάννη.

Χωριζόμαστε παρέες. Παίρναμε φυλλάδια. Κι ο Ζήσης Παπακωνσταντίνου, σε μια συντροφιά. Ο Γιώργος ο Κοτρώνης, στέκι, στην κακόφημη Σωκράτους. Μια Πέμπτη, την παρέα που μοίραζε φυλλάδια γύρω από το Σύνταγμα, την τσίμπησε ο νόμος. Και είπε η τάξη:

—Κακούργοι. Και ληστές. Και ταραξίες ανατροπείς. Στα πράσα μωρέ σας πιάσαμε! Μέσα!

Η πρόχειρη ανάκριση. Η διακρίβωση στοιχείων. Οι συμβουλές και οι προτροπές.

—Θρησκεία. Πατρίδα. Και οικογένεια. Το καταλάβατε! Πηγαίνετε. Και να μην ξαναμοιράσετε...

Σε δυο λεπτά, χτυπάει η πόρτα του αξιωματικού Υπηρεσίας.

—Συγνώμη. Εγώ είμαι πάλι. Σας έδωκα φυλλάδιο;

Όχι, δεν ξέρω αν ο άνθρωπος λιποθύμησε. Αλλά δεν είναι κάτι που μπορώ να αποκλείσω. Θαρρώ κάπου στην οδό Λέκκα ήταν τότε το αστυνομικό τμήμα.

Και τούτο δεν ήταν «έργο», «υπηρεσία», «διακονία». Ήταν απλό, φυσικό, αυθόρμητο. Ήταν αναμενόμενο. Κάτι σαν την αναπνοή. Και έπρεπε καθένας να φέρει κάποιον. Ένα. Από το χώρο της δουλειάς. Δεν υπήρχε; Κάποιος πάντα θα υπάρχει στο δρόμο.

Μια φορά, δυο, ανεβάσανε ένα βουβό. Τι ν’ ακούσει...

 — Ε, αυτόν βρήκαμε.

Και ο μογιλάλος ερχόταν για καιρό. Τι κατάλαβε; Ξέρει ο Θεός.

♦ ♦ ♦

Και η Πέμπτη έγινε ο πρακτικός πειραματικός άμβωνας. Το Σχολείο Εφαρμογής. Και τα κορίτσια -πόσες φύγανε για τον Κύριο- οι αυριανές δασκάλες στην εκκλησιαστική πορεία. Και δίπλα τους πάντα η Μαρία Φερεντίνου.

Η Πέμπτη, σαν μηχανισμός της Δεύτερης Κυριακής.

Η Πέμπτη, που γιόμισε εργάτες την Ελλάδα. Κι όχι μόνο. Οι στερνοί -τόσο λίγοι- που ζουν ακόμα, θυμούνται τις Πέμπτες.

Μακάρι ο Θεός να εδραιώσει «Πέμπτες» σε κάθε - κάθε Εκκλησία. Όπου. Μακάρι...

Ο γέροντας

(Σ.Ι.Π.)